Louis van Gaal en Oranje: De cirkel die nooit echt rond lijkt
Laten we eerlijk zijn: de Nederlandse voetbalwereld zonder de uitspraken van Louis van Gaal is als een haring zonder uitjes. Het is een beetje flauw. De ‘IJzeren Louis’ heeft weer eens van zich laten horen en de geruchtenmolen rondom het bondscoachschap draait op volle toeren. Terwijl de KNVB soms lijkt te dwalen in een doolhof van tactische keuzes, staat de man die zichzelf nooit tekortdoet weer in de schijnwerpers. Van Gaal reageerde onlangs op de aanhoudende Oranje-link met de legendarische woorden: “Ik vind dat ongelofelijk”. Maar tussen die verbazing door hield hij de deur, zoals we van hem gewend zijn, toch weer op een kiertje.
De eeuwige roep om redding
Het is een fenomeen dat we vaker zien in het Nederlandse voetballandschap. Zodra de resultaten van het Nederlands elftal tegenvallen, kijken we collectief naar de kant van de man die ons in 2014 bijna de wereldtitel bezorgde. Hoewel hij officieel met pensioen is, lijkt de lokroep van het Zeisterbos altijd sterker dan de rust van zijn villa in Portugal. Het feit dat hij niet direct ‘nee’ zegt, spreekt boekdelen. Hij geniet van de aandacht, maar ergens kriebelt het ook nog steeds om te laten zien dat zijn voetbal tactiek nog altijd relevant is.
Is een vierde termijn wel verstandig?
Je kunt je afvragen of we niet in cirkels praten. Is er echt geen andere optie dan telkens terug te vallen op de oude meester? De critici zullen zeggen dat we vooruit moeten kijken, naar vernieuwing en moderne data-gedreven coaches. Maar Van Gaal ís in zijn eigen hoofd altijd modern. Hij ziet verbanden die wij stervelingen over het hoofd zien. Zijn mogelijke terugkeer zou een enorme boost geven aan de beleving rondom het elftal, maar het brengt ook het risico met zich mee dat we blijven hangen in het verleden. Voorlopig kunnen we alleen maar speculeren, terwijl Louis met een glimlach toekijkt hoe wij elke letter van zijn uitspraken analyseren. Eén ding is zeker: met Van Gaal in de buurt is het nooit saai.
